چه شود به چهره ی زرد من، نظری برای خــــــــــدا کنی؟
که اگر کنی همه درد من، به یکی نظاره دوا کنی
تو شهی و کشور جان تو را، تو مهی و جان و جهان تو را
ز ره کرم چه زیان تــو را که نظر به حال گدا کنی؟
باز هم غروب جمعه شده بود، دلتنگ بود، اصلا دلش شکسته بود، از دست خودش شاکی بود. همیشه دوست داشت از منتظران مولای غریبش باشه، اما نمی دونست با نفسش چی کار کنه، آخه اهلی نمی شد! این بار هم از خودش ناراحت بود، از این که هنوز منتظر نشده، از این که با کارهاش فقط حجابی بر حجاب ها اضافه می کنه، از این که می گفت آقایم را دوست دارم اما کارهایی را می کرد که می دونست مولایش دوست نداره. با خودش می گفت: آقا بدم، می دونم. اما من شما را خیلی دوست دارم. این کارایی هم که می کنم مال اینه که ضعیفم. خودم می دونم که منتظر ضعیف هم به درد شما نمی خوره، آقا! شما که ما را به حال خودمون رها نمی کنید. منم از شما همین را می خوام، آقا جان به من قدرتی ده که منتظرت گردم. دیگه طاقتش تموم شد، بغضش شکست و گفت: شکند اگر دل من به فدای چشم مستت، سر خم می سلامت شکند اگر سبویی...
اللهم عجل لولیک الفرج و العافیة و النصر و اجعلنا من اعوانه و انصاره و المستشهدین بین یدیه
