فصل پاییز خیلی زیباست، ولی بارونش ی چیز دیگه است. می دونید چیه؟! شاید زیبایی پاییز به خاطر شباهتش به روزگار ماست. روزگار زرد و خسته ی ما، روزگاری که در فراق مولایمان(عج) پاییزی ترین پاییز را می گذرانیم. وقتی تو پاییز بارون می یاد دل آدم زنده می شه، چون می دونه این بارون نویدی است برای ی بهار زیبا و دلنشین. روزگار انتظار هم همین گونه است، بعضی موقع ها که آدم متوجه باران لطف و رحمت الهی در روزگار غریبی می شه، نور امید تو دلش جونی دوباره می گیره که بهار خوشی در راه است. بارون را دوست دارم چون منو به یاد بهار ظهور می اندازه.
سراپـا اگر زرد و پـژمرده ایم ولی دل بـه پاییز نسپرده ایم
چو گلدان خالی، لب پنجره پـر از خاطرات ترک خورده ایم
اگر داغ دل بود، ما دیده ایم اگر خون دل بود، ما خورده ایم
اگر دل دلیل است، آورده ایم اگر داغ شرط است، ما برده ایم
اگر دشنه ی دشمنان، گردنیم! اگر خنجر دوستان، گـرده ایـــم!
گـواهی بخواهید، اینک گــواه: همین زخم هایی که نشمرده ایم
دلی سربلند و سری سر به زیر از این دست، عمری به سر برده ایم
